عاشق                           عاشق تر

نبود در تار و پودش           ديدي گفت عاشقه عاشق

@@@@@@@@   نبودش  @@@@@@@@@@

امشب همه جا حرف  از آسمون و مهتابه  ،  تموم خونه ديدار اين خونه

فقط  خوابه ، تو كه رفتي هواي  خونه تب داره  ،  داره  از درو ديوارش غم

عشق تو مي باره ، دارم مي ميرم از بس غصه خوردم ،  بيا بر گرد تا ازعشقت

نمردم، همون كه فكر نمي كردي نمونده پيشت، ديدي رفت ودل ما رو سوزوندش

حيات خونه دل مي گه درخت ها همه خاموشن، به جاي كفتر و  گنجشك  كلاغاي

سياه پوشن ،  چراغ  خونه  خوابيده  توي  دنياي خاموشي  ،   ديگه  ساعت رو

طاقچه شده كارش فراموشي  ،  شده كارش فراموشي  ،  ديگه  بارون  نمي

باره  اگر چه  ابر سياه  ،  تو كه  نيستي  توي  اين خونه ،   ديگه  آشفته

بازاريست  ،  تموم  گل ها  خشكيدن مثل خار بيابون ها ،  ديگه  از

رنگ  و رو رفته ، كوچه و خيابون ها ،،، من گفتم و يارم گفت

گفتيم و سفر كرديم،از دشت شقايق ها،با عشق گذركرديم

گفتم اگه من مردم ، چقدر به من وفاداري، عشقو

به فراموشي ،چند روزه تو مي سپاري

گفتم كه تو مي دوني،سرخاك

تو مي ميرم ، ولي

تا لحظه مردن

نمي گيرم

دل از

تو

زبانم را نمی فهمی...نگاهم را نمی بینی

قسم به چشمان خمارت خواهم خورد......

این بدبخت منم که مثل سایه بدنبال تو و زیر پای تو افتاده ام.

یادت هست که بی خیال پرسیدی:چه دوست داری؟!

جرات نکردم بگویم ترا.گفتم میخک بهاری و گل سرخ پاییز را.

یادت باشد که دروغ گفتم.بخدا قسم دروغ گفتم.ترا دوست دارم.ترا ای گل من که برای من در پاییز

روییدی ولی بهارجاودانم دادی.

من افسانه های کهن را زنده خواهم کرد.بی آنکه بخواهم محبوب من باشی مجنون وفادارت خواهم

بود.بی آنکه آرزو کنم در غم من اشک بریزی آرزومندانه در غم تو خواهم مرد.حیف است که سلام

آخرین ناگفته بماند...بگذار آشکارا بگویم:

بی انکه دوستم بداری..ترا می پرستم

نميدونم چرا؟ ولى رفتى

به جرم كدوم گناه نكرده تنهام گذاشتى

نميگم بى خداحافظى ولى بى دليل رفتى

دوستم نداشتى

به جرم گناه ديگران من مجازات شدم

من محكوم شدم

ولي دوستت دارم اندازه ي اولين قهوه ى تلخى كه با هم نوشيديم

در هواى هم و براى هم

خدانگهدارت...

بگذار بمیرم ....

تا دربهشت جاویدان آغوشت ٬ به دیدارت شتابم

مرا که اسیر این جهان مه آلود گشته ام

بگذار بسوزم و بسازم

با تیری که سینه ام را دو نیم کرده و با شهر ویرانی

که با ذوق بنا نهاده شده ...

بگذار بگیرم

بر سر گور لحظه هایی که همه دربی تو بودن گذشت

بگذار ببندم

چشمانی را که هرگز به نگاهت ره نیافت

بگذار بگذرم

از هر چه خوشی ست ٬ سهم من از این دیار ٬ تنهایی و

اشک و حسرت است ...

قسم به نگاهت !

قسم به لحظه های با تو بودن ...!

قسم به آوارگی دل پریشانم ... !

من ديگه غزل نمى گم واسه تو

اشكامو هدر نمى دم واسه تو

تو دقيقه هاى تلخ انتظار چى مى دونى چى كشيدم واسه تو

من ميخوام ديگه فراموشت كنم

تو بمون با اون غرور لعنتى

قبل رفتنم ولى بذار بگم خيلى سنگى بى محبتى

بعداز اين كارى به من نداشته باش

اين روزا روزاى ترديد منه

نمي خوام مثل هميشه رد بشم

وقت انتقام دل بريدنه  منه

تموم خاطراتمو به دستاى حادثه پرپر بكنه

بذار اين جدايه هميشگى ديگه اين قصه روباور بكنه

چه انتظار عجیبی!

تو بین منتظران هم عزیز من چه غریبی

عجیب تر که چه آسان نبودنت شده عادت

چه کودکانه سپردیم دل به بازی قسمت

چه بی خیال نشستم٬

چه کوششی؟

چه وفایی؟

فقط نشستم و گفتم:خدا کند تو بیایی...

توی اسمون دنیا هر کسی ستاره داره

گیانه راسته به پیی پیویست قه دری عشقی تو نه زانم

قه دری گریانی شه وانه و ده ست له ملانی تو نه زانم

راسته وتم توم خوش ده ویت خوم بو تو ئه که م به قربانی

راسته نوسیم له نامه یا ته نها توی هاوبه شی زیانم

به لام چی بکه م ئه و دله ی تو ریگه ی به عشقی من نادات

من چی بکه م که ئهو دله ت خوشه ویستی من قبول ناکات

گیانه ببوره که وایه عشق لای من بی مانایه 

من ئه و نامه یه م خوشناوی که ووشه یه کی عشقی تیایه

برو دل بده به که سیک که قه دری عشقت بزانی

بوچی که سیکت خوش ده ویت که مانای عشق نازانی

گیانه ببوره وتم جگه له تو که سم ناویی

منیش به ده ست خوم نیه دلم خوشه ویستی توی ده ویت

تو دريا بودی برای همين غرق شدن رو دوست دارم

تو اتش بودی برای همين  سوختن رو دوست دار

تو ستاره و ماه بودی برای همين اسمان را دوست دارم

اگر باران بودم انقدر مى باريدم

تا غبار غم را از دلت پاک کنم

اگر اشک بودم مثل باران بهارى به پايت مى گريستم

اگر گل بودم شاخه اى از وجودم را تقديم وجود عزيزت ميکردم

اگر عشق بودم اهنگ دوست داشتن را برايت مينواختم

ولى افسوس که نه بارانم نه اشک نه گل و نه عشق

اما هر چه هستم دوستت دارم 

من اگر تنهايم

ياد تو در دل من

همه وقت و همه جا

ياد تو سهم من است

با من از رفتن و پرواز مگو

بال پرواز من انگـار شكـسته

من ز احساس پر پروانه بى خبرم

چون كه بى بال و پرم

مهربانم!

نگرانم كه بهار

زود تر از تو بيايد

روزگارم ابرى ست 

كاش اين بار توجاى خورشيد

آفتاب بشوى!

وقتـی ديگـه هر چـی دل تنگـت خواسـته باشه گـفته باشی

وقتی چشمات ديگه اشكی برای ريختن نداشته با شه 

وقتی ديگه دفتر و قلم هم تنهات گذاشته با شن

وقتی از درون تمام وجودت يخ بزنه ....

وقتی چشم از دنيا ببندی وآرزوی مرگ كنی

وقتی باد شمع نيمه سوخته اتاقتو خاموش كرد 

وقتی احساس كنـی تنها تـرين تنهای دنيا هستـی

وقتی احساس می كنی ديگه هيچ كس تو رو درك نمی كنه

چشمهايت را ببند و با تمـام وجود از خدا بخـواه كه جونت رو بگیره

اره مجبور شدم برگردم این مودت رفته بودم جای تا غمهایم کم بشه تا دیگه اشک نریزم اما نمی دونستم اونجاهم جز اشک ریختن و دل شکستن کاری دیگری بلد نیست اونجا که من رفته بودم همش حرف از صداقت و دوستی و مهربونی و وفا بود اما نه صداقت وجود داشت نه دوستی و نه وفا اما خودایش مهربونی وجود داشت اما مهربونی بدونه وفا به چ درد میخوره مهربونی بدونه صداقت ب چ درد میخوره رفتم اونجا تا دیگه وبلاگ به اسم اشکاتو دوست دارم نداشته باشم اما كارى كردن تا اخر عمرم اشك بريزم .اونجا همش حرف از دوست داشتن و عشق بود اما هيج عشقى وجود نداشت عشق اونها همش حرف روى زبون بود بگزريم ...من برگشتم خوشحالم كه باز تو وبلاگ خودم مينويسم از همتون ممنون ميشم نظر بدى با نظرهاى شما جون ميگيرم ممنونم